Αν δούμε τα επιθυμητά "ξεχωριστά προσόντα" για ένα τέτοιο σκυλί θα τα απαριθμήσουμε με την εξής σειρά:
1. Εξυπνάδα: Ώστε να αντιλαμβάνονται άμεσα τις εκάστοτε αντικειμενικές συνθήκες και δυσκολίες, όπως άγρια συμπεριφορά του θηράματος, θέση-απόσταση του "συνεργάτη" κυνηγού ανάλογα με την μορφολογία του βιότοπου κλπ.
2. Όσφρηση: Η δύναμη της οσφρητικής ικανότητας του μπεκατσόσκυλου, είναι ο παράγων που θα το βοηθήσει να ξεπεράσει σε μεγάλο βαθμό, την ιδιαιτερότητα του δασικού πυκνού περιβάλλοντος, όπου οι οσμές δεν διαχέονται σε μεγάλη απόσταση λόγω των φυσικών εμποδίων, ιδιαίτερα σε ημέρες άπνοιας. Επίσης η "μύτη" του σκύλου μας, τον ειδοποιεί για την ενδεχόμενη νευρικότητα της μπεκάτσας και πόσο είναι αυτή έτοιμη να απογειωθεί πριν ο κυνηγός πλησιάζει σε απόσταση βολής. Οι φερομόνες που εκπέμπουν όλα τα ζώα, "προδίδουν" στην ευαίσθητη όσφρηση του σκυλιού την ψυχική του κατάσταση και νευρικότητα. Έτσι σε συνδιασμό με την προαναφερόμενη εξυπνάδα του, κρατάει πάντα τις ανάλογες αποστάσεις από το θήραμα, είτε φερμάροντας από απόσταση, είτε παρακολουθώντας το (ποντάροντας) με προσεκτικά βήματα χωρίς θόρυβο.
3. Σωματικά προσόντα: Το μέγεθος, το βάρος και η αντοχή του στα δύσκολα, ακανθώδη και "σκληρά" εμπόδια του περιβάλλοντος που ψάχνουμε τις μπεκάτσες, είναι καθοριστικά για την "απόδοση" του μπεκατσόσκυλου, έστω και αν έχει όλα τα προαναφερθέντα ιδιαίτερα προσόντα. Τα τριχωτά κυνηγόσκυλα είναι φυσικά ανθεκτικότερα σε τέτοια περιβάλλοντα και εάν έχουν και το επιθυμητό μέγεθος-βάρος ώστε να προξενούν τον λιγότερο δυνατό θόρυβο καθώς περνούν με ταχύτητα τα φυσικά εμπόδια, έχουν τις δυνατότητες να εξελιχτούν σε τέλεια μπεκατσόσκυλα.

Το Επανιέλ Μπρετόν είναι μια φυλή που σχεδόν αναπτύχθηκε για μπεκατσοκυνήγι στην χώρα προέλευσής του, την Γαλλία και πολλά άτομα αυτής της φυλής είναι άριστα μπεκατσόσκυλα. Έχουν μια σχεδόν φυσική "ροπή" για το κυνήγι της μπεκάτσας και γίνονται πολύ προσεκτικά με την πάροδο των ετών απέναντι στα άγρια πουλιά, καταφέρνοντας σχεδόν πάντα να τα φερμάρουν ικανοποιητικά. Κινούνται ανάμεσα στα φυσικά εμπόδια ανάλαφρα με την ανάλογη προσοχή, άλλοτε αναζητούν την μπεκάτσα οσμίζοντας τον αέρα και άλλοτε όταν χρειάζεται δεν διστάζουν να ιχνηλατούν προς αναζήτηση του "φυγάδα" ή τα ίχνη από την ημερήσια περιπλάνησή της προς αναζήτηση τροφής.

Tα Σέττερς, (όλων των παραλλαγών) επίσης αποδίδουν εξαιρετικά στο μπεκατσοκυνήγι και απόδειξη είναι οτι όλο και περισσότεροι κυνηγοί στρέφονται σε αυτές τις φυλές. Βέβαια τα σκυλιά αυτά αποδίδουν πολύ καλά σε όλα τα κυνήγια και η προφανής αυτή χρησιμότητά τους τα κάνει τα περισσότερο δημοφιλή στην Ελλάδα. Λόγω της φυσικής τους ροπής για ταχύτητα μεγαλύτερη από την απαιτούμενη στο ψάξιμο της μπεκάτσας, θα πρέπει όμως να μπορούν να προσαρμόζουν την συμπεριφορά τους ανάλογα ή να μην χρησιμοποιούνται σε άλλα κυνήγια όπως της πέρδικας που η ταχύτητα είναι πολύ χρήσιμη για την κάλυψη όσο δυνατόν ευρύτερου πεδίου.

Τα Γερμανικά σκυλιά φέρμας, Ντράχτχααρ και Κούρτσχααρ έχουν εξελιχθεί στην πατρίδα τους για τέτοιου είδους κυνήγια σε δάση πυκνά, έχουν μεγάλη αντοχή σε πυκνά-αγκαθωτά περιβάλλοντα και σε πολύωρο ψάξιμο με πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, συνθήκες που επικρατούν στην πλειοψηφία των εξόδων για μπεκατσοκυνήγι. Ιχνηλατούν ικανοποιητικά, ψάχνουν με την επιθυμητή ταχύτητα και έχουν σχεδόν τέλειο απόρτ. Είναι λίγο περισσότερο θορυβώδη κατά την αναζήτηση (ειδικά τα Ντράχτχααρ) αλλά το πάθος, η επιμονή τους, η εύκολη εκπαίδευση και η προσαρμοστικότητα στις ιδιαιτερότητες του κυνηγού, αντισταθμίζουν τις όποιες μικρές διαφορές τους από τα παραπάνω σκυλιά.

Το Πόϊντερ είναι βέβαια ο κυνηγετικός σκύλος που διαθέτει σε αφθονία τα περισσότερα από τα επιθυμητά προσόντα για το κυνήγι της μπεκάτσας. Εξυπνάδα που ξεπερνά κατά πολύ το μέσο όρο, αξεπέραστη οσφρητική ικανότητα και μανιώδες πάθος για κυνήγι. Όμως ένα Πόϊντερ που αναγκάζεται από τις ιδιαίτερες συνθήκες του κυνηγιού στο δάσος, να προσαρμόζει την φυσική του ροπή για μεγάλη ταχύτητα, δεν αποδίδει σαν Πόϊντερ αλλά "μιμείται" κατά κάποιον τρόπο αναγκαστικά άλλες φυλές. Επίσης το βάρος του σε συνδιασμό με την ταχύτητα προξενούν ανεπιθύμητους θορύβους. Αλλος ένας ανασταλτικός παράγων είναι το λεπτό του τρίχωμα και η φυσική του απέχθεια για αγκαθωτά ή πολύ υγρά και ψυχρά περιβάλλοντα. Βέβαια αρκετά άτομα αυτής της φυλής, δεν ανησυχούν καθόλου για τις γρατζουνιές στο κορμί τους ή για τα νερά και το κρύο. Είχα την ευτυχία να διαθέτω ένα τέτοιο Πόϊντερ το οποίο έβγαινε από τα αγκάθια με ματωμένες ουλές χωρίς να δίνει σημασία και κολυμπούσε σαν ..πάπια στο καταχείμωνο! Ένα τέτοιο Πόϊντερ με την πάροδο των ετών γίνεται ασυναγώνιστο στο κυνήγι της μπεκάτσας. Αυτά όμως είναι εξαίρεση και δεν σημαίνει οτι η άριστη αυτή φυλή είναι η ιδανική για μπεκατσοκυνήγι.

Τέλος όπως προανεφέρθη, αρκετά άτομα απ'όλες τις κυνηγετικές φυλές θα μπορούσαν να διαθέτουν τα επιθυμητά προσόντα. Ιδιαίτερα εάν ο κυνηγός δεν ασχολείται με άλλα κυνήγια παρά μόνο με το μπεκατσοκυνήγι, ο κυνηγετικός του σκύλος "παθιάζεται" απόλυτα με το πουλί αυτό και αποκτά μια ειδικότητα αξεπέραστη, μαθαίνοντας όλα τα "κόλπα" της μπεκάτσας και προσαρμόζει πάντα το ψάξιμό του με το φυσικό περιβάλλον σε όποια φυλή και αν ανήκει.