Οι κύριες αιτίες της μακροπρόθεσμης μείωσης της μπεκάτσας δεν είναι γνωστές αλλά πιθανώς είναι αποτέλεσμα της υποβάθμισης και της απώλειας κατάλληλων βιοτόπων και στα εδάφη αναπαραγωγής και στα εδάφη διαχείμασης." (Owen et al. 1977; Dwyer et al. 1983; Straw et al. 1994)

Η ελάττωση των νέων δασών είναι αποτέλεσμα των μεταβαλλόμενων διοικητικών στόχων, αλλαγής νοοτροπίας των γαιωκτημόνων, της μείωσης των εγκατελλειμένων γεωργικών εκτάσεων, της αυξανόμενης καταστολής των δασικών πυρκαγιών και της αυξανόμενης αστικοποίησης (Brooks and Birch 1988; U.S. Fish and Wildlife Service 1996).
Κατά συνέπεια, οι περισσότερες αλλαγές στις δασικές εκτάσεις αυτής της περιοχής είναι αποτέλεσμα των αλλαγών στη δασική δομή και όχι από τα κέρδη ή τις απώλειες στην επιφάνειά τους. Το μεγαλύτερο ποσοστό του βιότοπου των μπεκατσών στα βορειοανατολικά είναι κυρίως ιδιοκτησίας των επιχειρήσεων ξυλείας οι οποίες ελέγχουν την μεγαλύτερη μερίδα αυτού του βιότοπου, ενώ οι ομοσπονδιακές αρχές του κράτους ελέγχουν τη μικρότερη μερίδα (U.S. Department of the Interior 1990). Το κράτος, οι ομοσπονδιακές κυβερνήσεις και οι ιδιώτες, χρειάζεται να καθορίσουν τους τρόπους οι οποίοι θα υποκινήσουν τη δημιουργία του βιότοπου μπεκατσών στα ιδιωτικά εδάφη.

Για να αυξηθεί ο πληθυσμός των μπεκατσών, το "U.S. Fish and Wildlife Service", έχει αναπτύξει ένα Αμερικανικό Πρόγραμμα Διαχείρισης Mπεκατσών (U.S. Department of the Interior 1990). Στα Bορειοανατολικά, ο διοικητικός στόχος (U.S. Fish and Wildlife Service 1996) είναι να αποκατασταθούν οι πληθυσμοί μπεκατσών έως τα επίπεδα του 1985 μέχρι το έτος 2005. Η διατήρηση και η διαχείριση του βιότοπου μπεκατσών είναι κρίσιμος παράγων στην επίτευξη αυτών των στόχων- πληθυσμών. Η διαχείριση βιότοπων που προάγει την ανάπτυξη νεαρών δασών, αυξάνει τους τοπικούς πληθυσμούς αναπαραγωγής της μπεκάτσας και άλλων ειδών της άγριας φύσης. Κρίσιμο για αυτήν την προσπάθεια, είναι να ενθαρρύνoνται οι εμπορικές επιχειρήσεις ξυλείας να ενσωματώσουν τη διαχείριση βιότοπων των μπεκατσών στις διοικητικές δραστηριότητές τους για την ξυλεία και να ενημερώνονται οι ιδιοκτήτες δασικών εκτάσεων για τις πιθανές ευκαιρίες κέρδους τέτοιας διαχείρισης στα εδάφη τους. Επιπλέον, ο προσδιορισμός και η διαχείριση του βιότοπου διαχείμασης μπεκατσών είναι επίσης απαραίτητα. Eπίσης η συνεργασία στη διαχείριση βιότοπων μεταξύ του κράτους, των ομοσπονδιακών, μη κυβερνητικών οργανώσεων και των ιδιωτών πολιτών θα είναι απαραίτητη ώστε να αντιστραφεί η προς τα κάτω τάση του πληθυσμού μπεκατσών.

Αν και τα διαθέσιμα στοιχεία δεν δείχνουν ότι το κυνήγι έχει παίξει κύριο ρόλο στη μείωση των πληθυσμών της μπεκάτσας, η σωστή διαχείριση απαιτεί να κατανοήσουμε τη σχέση μεταξύ των κανονισμών κυνηγίου, της κάρπωσης και των πληθυσμών της μπεκάτσας, ιδιαίτερα σε τοπικό επίπεδο (Straw et al. 1994).
Η εφαρμογή ενός προγράμματος συγκομιδής πληροφοριών, θα είναι το πρώτο βήμα στον καθορισμό αυτής της σχέσης. Η έρευνα στα αποτελέσματα του κυνηγιού στους τοπικούς και περιφερειακούς πληθυσμούς είναι επίσης απαραίτητη, αλλά λίγες μελέτες είναι εν εξελίξει στην μπεκάτσα στα Bορειοανατολικά. Επιπλέον, η έρευνα είναι απαιτημένη για να εξετάσει τα πιθανά αποτελέσματα των νέων φυτοφαρμάκων στην μπεκάτσα, στον βιότοπό τους και στους γεωσκώληκες, τέτοια έρευνα δεν έχει γίνει τα τελευταία 15 έτη.

Link: