Ο ΚΥΝΗΓΟΣ

Του Αλέξανδρου Πάλλη


Ακόμα λάμπει της αυγής στον ουρανό τ΄ αστέρι
Και να σου βγαίνει ο κυνηγός με δίκανο στο χέρι
Θα δεκατίσει ορτύκια
ως εκατό κι ως χίλια,
ξυλόκοτες, περδίκια
λαγούς με πετραχήλια
Σκυλί με μύτη αλάθευτη και με γοργά ποδάρια
Μπροστά του τρέχει ψάχνοντας σε θάμνους και θυμάρια.
Παντού ζητάει περδίκια
ως εκατό κι ως χίλια,
ξυλόκοτες, ορτύκια
λαγούς με πετραχήλια
Στον τοίχο τσάντες ήσαν τρεις η μια κοντά στην άλλη,
Μ΄ αυτός διαλέγει κι απ΄ τις τρεις φοράει την πιο μεγάλη.
Για να χωράει περδίκια
ως εκατό κι ως χίλια,
ξυλόκοτες, ορτύκια
λαγούς με πετραχήλια
Γλυκοβραδυάζει, κι άρχισε να κελαηδάει τ΄ αηδόνι,
Και πίσω ο κυνηγός γυρνά, χωμένος μες΄ στη σκόνη
Στους κάμπους βρήκε ορτύκια
ως εκατό κι ως χίλια,
ξυλόκοτες, περδίκια
λαγούς με πετραχήλια
Λαχανιασμένο το σκυλί ξοπίσω του πηγαίνει,
το βήμα τόχει σιγανό τη γλώσσα κρεμασμένη.
΄Εβαλε ομπρός περδίκια
ως εκατό κι ως χίλια,
ξυλόκοτες, ορτύκια
λαγούς με πετραχήλια
΄Εχει ριχτή την τσάντα του ο κυνηγός στην πλάτη
με λίγο αέρα δροσερό της εξοχής γιομάτη.
Και τον γελούν περδίκια
ως εκατό κι ως χίλια,
μπούφοι γελούν κι ορτύκια,
λαγοί με πετραχήλια


Το ποίημα ο «Κυνηγός» του λογοτέχνη και μεταφραστή Αλέξανδρου Πάλλη*, το διάβασα στην «Μεγάλη Σχολική Ανθολογία» του Ευάγγελου Η. Πεντέα, που τυπώθηκε το 1958 στο τυπογραφείο των Χαρ. & Ιω. Καγιάφα. Από την ανθολογία αυτή παρελαύνουν οι πιο διαλεκτοί και ανεγνωσμένοι ΄Ελληνες ποιητές και η Δημοτική ποίηση, και βρίσκονταν πιο παλιά στις βιβλιοθήκες όλων των σχολειών της χώρας μας.
Ο ίδιος ο «ανθολόγος» κ. Ε. Πεντέας στο εισαγωγικό του σημείωμα, που υπογράφει τον Μάϊο του 1958, διάλεξε τα καλύτερα και αντιπροσωπευτικότερα ποιήματα και τραγούδια της πατρίδας μας με σκοπό, όπως λέει ο ίδιος ο ανθολόγος, «το παιδί που θα τα διαβάση ή που τυχόν θα τα απαγγείλη σε μια γιορτή, να γευτή την ουσία του κατανοητού. Να κυλήση δηλ. στην ευαισθησία της ψυχής του, σαν το φρέσκο αγέρι μόλις ανοίξουμε το παραθύρι, η χάρη κι η δροσιά του».
Ανάμεσα στα ποιήματα και τα τραγούδια της ανθολογία του, στην ενότητα «από την ελληνική φύση και ζωή» υπάρχει και το παραπάνω ποίημα. Και αυτό το ποίημα διδάσκονταν στα παιδιά του σχολείου, ήταν ποίημα που το λέγαν οι μαθητές στις σχολικές γιορτές, γιατί τα χρόνια εκείνα ο κυνηγός ήταν η περηφάνια και η λεβεντιά του χωριού και της πόλης, ήταν ο λάτρης της φύσης και ο προστάτης της.
Θεώρησα σκόπιμο μια και έπεσε στα χέρια μου να το γνωστοποιήσω σε όσους δεν το γνώριζαν, με τις ευχές μου στους κυνηγούς για καλά κυνήγια και τουλάχιστον «φρέσκο αέρα» του βουνού και του κάμπου στις τσάντες τους.

Μαρία Στυλιαρογιάννη, μέλος του Δ.Σ του Κυνηγετικού Συλλόγου Βόλου.

Aλέξανδρος Πάλλης (Πειραιάς 1851 – Λίβερπουλ 1935.
΄Ελληνας λογοτέχνης και μεταφραστής. Το πιο μεγάλο μέρος της ζωής του έζησε στο εξωτερικό. Φοίτησε για λίγο στη φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών κι ύστερα πήγε στην Αγγλία, στο Λίβερπουλ, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα. Σήμερα οι τάφος του βρίσκεται στα Γιάννενα, από όπου ήταν η καταγωγή του.
Ο Πάλλης ήταν μαζί με τον Αργύρη Εφταλιώτη και το νεώτερο Πέτρο Βλαστό (Νουμάς), τα πρωτοπαλίκαρα του Ψυχάρη στον αγώνα για την επικράτηση της δημοτικής γλώσσας. Ολόκληρο το έργο του, πρωτότυπο και μεταφραστικό, είναι μία συμβολή στην ανάπτυξη του δημοτικισμού, τον οποίο ενίσχυσε και οικονομικά, βοηθώντας πολλούς οπαδούς της δημοτικής γλώσσας να τυπώνουν τα βιβλία τους. Το κύριο έργο του είναι το μεταφραστικό: μετέφρασε αρχαίους έλληνες συγγραφείς και τραγικούς, την Καινή Διαθήκη, έργα του Σαίξπηρ και του Κάντ.
Η Ιλιάδα (1904) είναι και σήμερα (δίπλα στη μετάφραση του Καζανζάκη – Κακριδή) ένα αξεπέραστο επίτευγμα, παρά τον άκρο – και άκρατο – δημοτικισμό, από τον οποίο είναι διαποτισμένη. Ο Πάλλης έφτασε μάλιστα σε ακρότητες: Η Ελένη έγινε «Λενιώ», ο Οδυσσέας «Δυσέας», ο Μενέλαος «Μενέλας». Η μετάφραση της Καινής Διαθήκης (το 1901 αποσπασματικά στην εφημερίδα Ακρόπολη και το1903 σε βιβλίο) ήταν ένα έργο τολμηρό, που αντιστρατευόταν στην εκπεφρασμένη γνώμη της επίσημης Εκκλησίας και προκάλεσε βίαιες αντιδράσεις εκ μέρους των συντηρητικών φοιτητών οι οποίοι, ένοπλοι, κατέλαβαν για μέρες το πανεπιστήμιο (1901) με τα συνθήματα «Κάτω η μετάφρασις του Ιερού Ευαγγελίου», «Ζήτω η συνοχή του Ελληνικού ΄Εθνους», ενώ σ΄ ένα συλλαλητήριο, που ακολούθησε, σκοτώθηκαν δεκάδες πολίτες. Είναι τα περίφημα «Ευαγγελικά», που δίνουν ένα μέτρο της οξύτητας στην οποία είχε μπει το γλωσσικό ζήτημα.

(Οι πληροφορίες για τον Αλ. Πάλλη είναι από την εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή).